അടയാളം

 

മിണ്ടാതിരിക്കാം...

വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നാൽ

തകർന്നുപോകുന്ന ചില 

ചില്ലുകൊട്ടാരങ്ങളുണ്ട്.

നിശബ്ദതയല്ല ഇത്,

ഉള്ളിൽ തളച്ചിട്ട 

നിലവിളികളുടെ ശ്വാസംമുട്ടലാണ്.

ചില നോട്ടങ്ങൾ 

മുറിവേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ,

ചില അധികാരങ്ങൾ 

ചുറ്റും വേലികട്ടുമ്പോൾ,

നിസ്സഹായതയുടെ ആഴങ്ങളിൽ-

ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ 

ഒളിച്ചുവെക്കുന്നു.

മിണ്ടിയാൽ 

പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന

ഒരു കനലുണ്ട് ഉള്ളിൽ.

പക്ഷേ, ആ കനൽ 

എന്നെത്തന്നെ പൊള്ളിക്കുമെന്ന-

ഭയമാണ് എന്റെ 

നാവിനെ കെട്ടിയിടുന്നത്.

ഇതൊരു അടയാളമാണ്,

വാക്കുകൾ മരിക്കുകയും

ഭയം രാജാവായി 

വാഴുകയും ചെയ്യുന്ന-

ഒരു തടവറയുടെ 

നിശബ്ദമായ അടയാളം..