നിശ്ശബ്ദതയുടെ രാസവിനിമയം

 

ഭൂതകാലം എന്നത് ചിലപ്പോഴൊക്കെ വെറുമൊരു ഓർമ്മയല്ല; മറിച്ച് നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കിടന്ന് വറ്റാത്ത ചോരയൊഴുക്കുന്ന ഒളിമുറിയാണ്. സാഹചര്യങ്ങളുടെ കഠിനവും നിർദ്ദയവുമായ യുക്തിക്ക് മുന്നിൽ എന്റെ പ്രണയത്തെ എനിക്ക് ബലികൊടുക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ, ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്നെത്തന്നെയാണ് ഇല്ലാതാക്കിയത്. എന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രകാശമെല്ലാം അണഞ്ഞുപോയ, ആത്മാവിൽ വലിയൊരു മുറിവേറ്റ ആ ഇരുണ്ട നാളുകളിലാണ് വീട്ടുകാർ നിശ്ചയിച്ച ആ കല്യാണാലോചന നടക്കുന്നത്.

ഒരു വസന്തം മുഴുവൻ ഒടുങ്ങി, ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു തരിശുഭൂമിയിലേക്ക് പെയ്യുന്ന ആദ്യത്തെ ശാന്തമായ മഴച്ചാറ്റൽ പോലെയാണ് നിള അന്നെൻ്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പടവുകൾ കയറിവന്നത്. ചുവന്ന പട്ടുസാരിയുടെ നേർത്ത മർമ്മരത്തോടെ, കയ്യിലെ വളകളുടെ ചെറിയ കിലുക്കത്തോടെ അവൾ ഈ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കാൽവെച്ചപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമല്ല, മറിച്ച് എന്റെ ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള മറ്റൊരു അപരിചിതയുടെ വരവ് മാത്രമായാണ് എനിക്കത് തോന്നിയത്.

ഞാൻ അവളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; എന്റെ മൗനത്തെ ഒരു വലിയ മതിലായി ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാൻ തന്നെ പണിതുയർത്തി. ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ വാക്കുകളാക്കിയാൽ അത് ചിലപ്പോൾ വികലമായിപ്പോകും എന്നും, എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ട് അവൾ ഭയന്നുപോകുമെന്നും ഞാൻ കരുതിയിരിക്കാം.

 ഒരേ മുറിയിലെ രണ്ട് കോണുകളിൽ, ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ തീർത്തും കൃത്യതയുള്ള രണ്ട് സമാന്തരരേഖകൾ പോലെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങൾ. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവൾക്ക് നല്ലൊരു ഭർത്താവായിരുന്നു, അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്യുന്ന, കടമകളിൽ ഒട്ടും വീഴ്ചവരുത്താത്ത ഒരാൾ. പക്ഷേ, ആ കടമകൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ജീവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നിട്ട് ബാൽക്കണിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ പുലർത്തിയ ആ ദീർഘമായ നിശ്ശബ്ദതകൾ അവളെ വെറുത്തിട്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഓർമ്മകളുടെ കനലിൽ വെന്തുരുകുന്ന എന്നിലേക്ക് തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചുരുങ്ങിക്കൂടാനുള്ള എന്റെയൊരു സ്വയംരക്ഷാശ്രമം മാത്രമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, നിള എന്നെ നേരിട്ടത് ചോദ്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ അവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ടോ ആയിരുന്നില്ല. ഒരു പുഴ ഒഴുകുമ്പോൾ തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന പാറക്കല്ലുകളെ അത് പതുക്കെ തലോടി കടന്നുപോകുന്നതുപോലെയുള്ള, നിശ്ശബ്ദവും ആഴമേറിയതുമായ ഒരുതരം ഉൾക്കൊള്ളലായിരുന്നു അവളുടേത്.

മൗനത്തിന്റെ സമാന്തര രേഖകൾ

ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരു പ്രത്യേക സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു.

 രാത്രികളിൽ ഉറക്കം വരാതെ ഞാൻ ബാൽക്കണിയിലെ ഇരുമ്പഴികളിൽ പിടിച്ച് ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, നിളയുടെ കാൽപ്പാടുകളുടെ നേർത്ത ശബ്ദം പിന്നിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ, എന്റെ ഏകാന്തതയെ ഒട്ടും അസ്വസ്ഥമാക്കാതെ, അവൾ ആവിപറക്കുന്ന ഒരു കപ്പ് കടുംകാപ്പിയുമായി എന്റെ അരികിലേക്ക് വരും. ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവി വെളിച്ചത്തിൽ, ആ ചൂടുള്ള കാപ്പിപ്പാത്രങ്ങൾ കൈമാറുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം പരസ്പരം പരിക്കേൽപ്പിക്കാത്ത രണ്ട് വലിയ ഏകാന്തതകളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ കൈമാറ്റമായിരുന്നു അവിടെ നടന്നത്. 

എന്റെ മൗനം ഒരു അവഗണനയല്ല, മറിച്ച് എനിക്ക് സുഖപ്പെടാൻ ആവശ്യമായ സമയമാണെന്ന് അവൾ ആരും പറയാതെ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകണം.

അങ്ങനെയൊരു രാത്രിയിൽ, കയ്യിലെ കാപ്പിയുടെ കയ്പ്പിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

"നിളാ... നീയെന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും വെറുത്തിട്ടുണ്ടോ? ഈ മരവിച്ച ജീവിതം കണ്ട്?"

നിള ജനലിലൂടെ പുറത്ത് കാറ്റിലാടുന്ന മരച്ചില്ലകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. തണുത്ത രാത്രിയിലെ കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ പതുക്കെ ഉലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:

"ഇല്ല. വെറുപ്പ് തോന്നണമെങ്കിൽ അവിടെ വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടാകണം. ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ കൂടെ, നിങ്ങളുടെ ഈ നിശ്ശബ്ദതകൾക്ക് കാവലിരുന്ന് ജീവിക്കണം എന്ന് മാത്രമാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്."

"പക്ഷേ ഞാൻ നിനക്ക് നൽകുന്നത് വെറും മൗനം മാത്രമാണ്. ഒരു തടവറയിലെന്ന പോലെ നീ ഇതിൽ ശ്വാസം മുട്ടുകയല്ലേ..." 

അവളോട് കണ്ണുകൾ കോർക്കാൻ ഭയം തോന്നി ഞാൻ തലതാഴ്ത്തി.

നിളയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അപ്പോൾ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. 

"ഈ മൗനം ഒരു തടവറയല്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഇതൊരു തണലിടമാണ് എന്നാണ്. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടാൻ നിങ്ങൾ എടുത്ത സമയം. അതിന് എനിക്ക് നിങ്ങളോട് എങ്ങനെയാണ് പരിഭവമുണ്ടാകുക?"

സ്വന്തം ഓർമ്മകളുടെ തടവുകാരനായി, ഭൂതകാലത്തിന്റെ ചുരങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ എനിക്ക്, നിള എപ്പോഴും ഒരു ശാന്തതീരമായിരുന്നു. ഞാൻ എപ്പോൾ മടങ്ങിയെത്തിയാലും കാത്തിരിക്കുന്ന, ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത ഒരു സ്നേഹതീരം.

ഒരു കഠിനമായ പനിയുടെ രാത്രിയിൽ, എന്റെ അബോധമനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം പൂർണ്ണമായി അഴിഞ്ഞു വീണു. പനിച്ചൂടിൽ കിടന്ന് വിറയ്ക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നെഞ്ച് പൊട്ടി കരഞ്ഞു. ആത്മാവിന്റെ ഏതോ ഇരുണ്ട അറയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ നിലവിളി കേട്ട് നിള തകർന്നുപോകുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ നേരം പുലർന്ന് ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, എന്റെ നെറ്റിയിലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂടൊപ്പാൻ ഈറൻ തുണിയുമായി ഉറക്കമിളച്ച കണ്ണുകളോടെ നിള അരികിലിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ വലിയൊരു കുറ്റബോധത്തോടെ കണ്ണുകൾ വെട്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നിള എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കയ്യിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

"മനുഷ്യർക്ക് അബോധമനസ്സിൽ പോലും അഭിനയിക്കാൻ കഴിയില്ല. പനിച്ചൂടിൽ നിങ്ങൾ വിളിച്ചത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു വേദനയെയാണ്. ആ വേദന എന്താണെന്ന് എന്നോട് പറയേണ്ടതില്ല, പക്ഷേ അത് മാറ്റാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലേ?"

അവളുടെ ആർദ്രമായ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വലിയ ദാർശനികതയുടെ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. താൻ കേട്ട ആ വലിയ സത്യത്തെ അവൾ ഒരിക്കലും എനിക്കെതിരെയുള്ള ആയുധമാക്കിയില്ല. പകരം, ആ വേദനയെക്കൂടി സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഏറ്റെടുക്കുകയാണ് അവൾ ചെയ്തത്.

വർഷങ്ങൾ അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒഴുക്കിൽ കടന്നുപോയി. കാലം എല്ലാ മുറിവുകളും ഉണക്കുമെന്നത് ഒരു ലളിതമായ തിയറിയാണ്. പക്ഷേ എന്റെ കാര്യത്തിൽ, എന്നിലെ പ്രണയഭാരത്തെ പതുക്കെ ഇല്ലാതാക്കിയത് നിളയുടെ ഈ നിരന്തരമായ, നിരുപാധികമായ സ്നേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എന്റെ ഉള്ളിലെ കല്ലിപ്പുകളെല്ലാം പതുക്കെ ഉരുകിത്തീർന്നിരുന്നു.

അങ്ങനെയൊരു രാത്രിയിലാണ്, പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രിയിൽ, മേശപ്പുറത്തെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കുന്നതിനിടയിൽ ആ പഴയ ഡയറി താഴേക്ക് വീണത്. അതിൽ നിന്നും ഞാൻ ജീവനേക്കാൾ സൂക്ഷിച്ച, പഴയ കാമുകിയുടെ കത്ത് നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു. ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ആ കടലാസ് കഷണമെടുത്തു.

എന്നാൽ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് ആ കത്തിലെ വരികളല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച് ആ കത്തിന്റെ മടക്കുകൾക്കിടയിൽ നിള സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ കുറിച്ചിട്ടിരുന്ന വരികളായിരുന്നു:

"ഓർമ്മകൾ ചിലപ്പോൾ മനോഹരമായൊരു തടവറയാണ്. പക്ഷേ, ജീവിച്ചു തീർക്കാനുള്ള ജീവിതം ആ തടവറയ്ക്ക് പുറത്താണ്. നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ച ആ പഴയ വസന്തത്തെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നു, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ നാളെയെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു..."

അപ്പോഴേക്കും നിള കയ്യിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളവുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു. എന്റെ കയ്യിലെ കത്തും അവളുടെ വരികളും കണ്ട് അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു.

ഞാൻ കത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് നിളയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

"നീ ഇതെല്ലാം എപ്പോഴേ അറിഞ്ഞിരുന്നല്ലേ നിളാ? എന്നിട്ടും നീ എന്നെ..." എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നിള വെള്ളം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

"ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം അതും നിങ്ങളാണ്. ആ പഴയ പ്രണയമാണ് നിങ്ങളെ ഇത്രയും ആർദ്രതയുള്ളൊരു മനുഷ്യനാക്കിയത്. പക്ഷേ, എനിക്ക് വിഷമം തോന്നിയത് നിങ്ങൾ ആ ഓർമ്മകളുടെ തടവുകാരനായി ജീവിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ്. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞകാലം വേണ്ട, എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ നാളെയെയാണ് വേണ്ടത്."

ആ വാക്കുകൾ എനിക്ക് ഒരു വലിയ തിരിച്ചറിവുണ്ടാക്കി. അവൾ എന്നെ വെറുതെ സ്നേഹിക്കുകയല്ലായിരുന്നു. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഓരോ അവസ്ഥാന്തരങ്ങളെയും വളരെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ച് എന്നെ പരിപാലിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.

ആത്മീയമായ ഉണർവ്

ഞാൻ ആ പഴയ കത്ത് എടുത്ത് മേശപ്പുറത്തെ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ അടിയിലേക്ക് വെച്ചു. അതിന് ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല, അതിലെ വികാരങ്ങളെല്ലാം കാലഹരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ നിളയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ തോളിൽ കൈകൾ വെച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു:

"ഞാൻ മാഞ്ഞുപോയ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി ഒരുപാട് കരഞ്ഞു നിളാ. പക്ഷേ എന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ വലിയ വെളിച്ചത്തെ ഞാൻ കാണാൻ വൈകി. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം..."

നിള എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. "ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലോ, അതുമതി. നമ്മൾ തമ്മിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമെന്താണ്?"

ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. അത് കേവലം ഒരു ശാരീരിക സ്പർശനമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, രണ്ട് ആത്മാക്കൾ തമ്മിലുള്ള നിശ്ശബ്ദമായ ഒരുടമ്പടിയായിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ചോദ്യങ്ങളില്ലായിരുന്നു, എന്നെ പൂർണ്ണമായും തിരികെ കിട്ടിയതിന്റെ ആത്മസംതൃപ്തി മാത്രം. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരു പുതിയ ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രണയിക്കുന്നത് ഒരു ഓർമ്മയെയല്ല, എനിക്ക് മുന്നിലുള്ള ജീവസ്സുറ്റ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയാണ്.