ഗുരുത്വാകർഷണം

 

ഒരു കുപ്പിച്ചില്ലിന്റെ കൂർത്ത അറ്റത്ത്

കാറ്റിനെ അളന്നു വെക്കുന്ന ഭ്രാന്ത്.

നിഴലുകൾ നേർരേഖയിൽ പായുമ്പോൾ,

അവൻ മാത്രം ആകാശത്തിന്റെ വിള്ളലിലേക്ക്

തന്റെ നിഴലിനെ തറച്ചുവെക്കുന്നു.

കണ്ണാടിച്ചുമരുകൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുന്നവർ

തങ്ങളുടെ മുഖം തുടച്ചു മിനുക്കുമ്പോൾ,

അവൻ ചതുരമില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിന്റെ

അതിരുകളിലേക്ക് കാലുകൾ ഉയർത്തുന്നു.

ആരും തുന്നിച്ചേർക്കാത്ത ഒരു വസ്ത്രം പോലെ,

അടിയൊഴുക്കുകളിൽ പെടാത്ത ഒരു വേര് പോലെ,

അവൻ ഇളകാതെ നിൽക്കുന്നു,

മണ്ണിന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണം തെറ്റിയ ഒരു ബിന്ദുവിൽ

നിൽപ്പുണ്ടവൻ...

സമനില തെറ്റിയ ലോകത്തെ

നേരെയാക്കാൻ എന്നപോലെ,

സ്വയം തലകുത്തി നിൽക്കുന്ന

ഏകനായൊരു പ്രവാചകനെപ്പോലെ...